พระโพธิสัตว์สถิตในร่างสุนัขจิ้งจอก

สุนัขจิ้งจอกผู้มีเมตตา

ในป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง ณ ดินแดนที่ซึ่งแสงแดดยามเช้าทาบทอลงมาอาบไล้พงไพรให้กลายเป็นสีทองอร่าม มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันไม่ใช่สุนัขจิ้งจอกธรรมดา หากแต่เป็นพระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญเพียรเพื่อความหลุดพ้น ผิวพรรณของมันเปล่งประกายด้วยความสงบ นัยน์ตาใสกระจ่างสะท้อนถึงความเมตตาอันไร้ขอบเขต วันหนึ่งขณะที่มันกำลังเดินสำรวจอาณาเขต สายตาของมันก็พลันไปเห็นบางสิ่งผิดปกติ ใกล้กับลำธารที่ไหลริน ก็มีแม่ลูกคู่หนึ่งกำลังเผชิญกับความทุกข์ยาก ลำตัวของเด็กน้อยนั้นผอมโซ ดวงตาเหม่อลอย บ่งบอกถึงความหิวโหยอย่างแสนสาหัส ส่วนมารดาก็ดูอ่อนแรง ราวกับกำลังจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง

สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์รู้สึกปวดร้าวในหัวใจเมื่อเห็นสภาพของทั้งสอง มันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่น “ท่านแม่ ท่านลูก เป็นอันใดไป เหตุไฉนจึงมานั่งซึมเศร้าอยู่ตรงนี้เล่า”

หญิงสาวผู้เป็นมารดามองมาที่สุนัขจิ้งจอกด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “โอ้ สุนัขจิ้งจอกน้อย ข้ากับลูกอดอยากมาหลายวันแล้ว พืชพรรณในป่าก็ร่อยหรอ จนหาอาหารประทังชีวิตแทบไม่ได้”

“แย่แล้วเช่นนั้นหรือ” สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์กล่าวอย่างเห็นใจ “หากท่านทั้งสองไม่รังเกียจ ข้าพอจะมีสิ่งที่พอจะช่วยบรรเทาความหิวของท่านได้”

หญิงสาวมองหน้าลูกน้อยที่ส่งสายตาอ้อนวอน แล้วจึงตอบกลับด้วยความหวัง “แล้วท่านพอจะมีสิ่งใดให้เราเล่า?”

“ข้าเองก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องทำเช่นนี้” สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์กล่าวพลางเหลียวมองไปรอบๆ “แต่เพื่อช่วยชีวิตท่านทั้งสอง ข้าจะยอมเสียสละ” ทันใดนั้นเอง สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์ก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย มันวิ่งเข้าไปในพุ่มไม้ทึบ แล้วกัดเข้าที่ขาหน้าของตัวเองอย่างแรง เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา

“อ๊าก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากลำคอของมัน

“ท่านทำสิ่งใดน่ะ!” หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ

“โปรดอย่าตกใจ” สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นี่คือเลือดของข้า หวังว่ามันจะช่วยให้ท่านและลูกน้อยมีแรงขึ้นบ้าง” มันค่อยๆ เดินโซเซออกมา พร้อมกับเลือดที่หยดลงบนพื้นดิน

หญิงสาวไม่รอช้า รีบใช้ใบไม้รองเลือดที่ไหลออกมา แล้วป้อนให้ลูกน้อยของเธอ เด็กน้อยที่ได้ดื่มเลือดก็ดูมีเรี่ยวแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวเองก็ได้ดื่มเลือดที่เหลือ แม้จะรู้สึกแปลกประหลาดใจกับรสชาติ แต่ความหิวโหยก็ทำให้เธอยอมรับมัน

หลังจากนั้น สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์ก็ค่อยๆ เลียบาดแผลของตนเองให้หยุดไหล แม้จะเจ็บปวด แต่แววตาของมันก็ฉายประกายแห่งความอิ่มเอมใจ เมื่อเห็นว่าชีวิตของแม่ลูกคู่นั้นปลอดภัย

“ขอบคุณท่านมากนะ สุนัขจิ้งจอกน้อย” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำตาคลอ “ท่านได้ช่วยชีวิตพวกเราไว้จริงๆ”

“ไม่เป็นไรเลย” สุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์ตอบ “การช่วยชีวิตผู้อื่นนั้นเป็นหน้าที่ของข้า”

เมื่อแม่ลูกได้พลังงานแล้ว ก็สามารถเดินหาอาหารและกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย ส่วนสุนัขจิ้งจอกพระโพธิสัตว์ก็ค่อยๆ รักษาบาดแผลของตนเองต่อไป โดยไม่ปริปากบ่นถึงความเจ็บปวด เพราะความสุขที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่นนั้นยิ่งใหญ่กว่า